Glukozyd laurylowy 500g (Lauryl Glucoside)

Glukozyd laurylowy (Lauryl Glucoside) to gęsty, żółtawy roztwór surfaktantu niejonowego — surowiec do wszystkiego, co ma się pienić: szamponów, żeli pod prysznic, płynów do mycia twarzy i płynów do kąpieli. W butelce jest 50–52% substancji czynnej, reszta to woda. Opakowanie 500 ml.

Nazwa INCI: Lauryl Glucoside | Nazwa chemiczna: C12–C14 alkilopoliglukozyd | Nr CAS: 110615-47-9 | Numer listy ECHA: 600-975-8 | Nr rejestracji REACH: 01-2119489418-23

ℹ️ UWAGA: to surowiec alkaliczny — pH 11,5–12,5 w warunkach oznaczenia — i sklasyfikowany jako powodujący poważne uszkodzenie oczu. Przy przelewaniu pracuj w okularach ochronnych i rękawicach, a gotową recepturę zakwaszaj. Szczegóły w sekcji o bezpieczeństwie niżej.

Glukozyd laurylowy — czym jest?

To alkilopoliglukozyd, w skrócie APG. Cząsteczka ma dwie części: łańcuch alkoholu tłuszczowego C12–C14, który lubi tłuszcz, i przyczepioną do niego glukozę, która lubi wodę. Taka budowa robi z tego surfaktant — coś, co potrafi jednocześnie trzymać się brudu i dać się spłukać wodą.

Ważne, że jest niejonowy. Nie ma ładunku elektrycznego, więc nie wchodzi w konflikt z surfaktantami anionowymi ani amfoterycznymi i można je mieszać bez ryzyka wytrącania kompleksów. Dla osoby układającej bazę myjącą to praktyczna sprawa: glukozyd wchodzi do receptury jako składnik zespołu, a nie jako pojedynczy myjący.

W specyfikacji znajdziesz parametr DP 1,3–1,5. To średnia liczba reszt glukozowych przypadających na jeden łańcuch alkoholowy. Im wyższa, tym cząsteczka bardziej lgnie do wody. Wartość w tym przedziale jest typowa dla glukozydów myjących.

Jeśli porównujesz nasze glukozydy między sobą: różni je długość łańcucha alkoholowego. Caprylyl/capryl glucoside to wąska frakcja C8–C10, decyl glucoside i coco-glucoside mają inne rozkłady, a ten surowiec to C12–C14. Dłuższy łańcuch oznacza gęstszy surowiec i inną rozpuszczalność, więc nie są to zamienniki jeden do jednego — przy podmianie warto przeliczyć recepturę.

Dokumentacja dostawcy nie zawiera deklaracji dotyczących pochodzenia surowców wyjściowych, statusu wegańskiego, GMO ani testów na zwierzętach.

Glukozyd laurylowy — główne składniki

Substancja czynna: 50,0–52,0%

Tyle właściwego glukozydu jest w opakowaniu. Liczba wygląda niewinnie, ale przy przeliczaniu receptury decyduje o wszystkim: 25% tego surowca w formule to około 12,5% substancji czynnej, a nie 25%. Przy przenoszeniu przepisu z innego źródła zawsze sprawdź, czy podane stężenie dotyczy surowca handlowego, czy substancji czynnej.

Woda: do 100%

Reszta składu. Surowiec wnosi do receptury sporo wody, co ma znaczenie przy bilansowaniu fazy wodnej i przy doborze konserwantu — sam glukozyd nie zabezpiecza mikrobiologicznie gotowego produktu.

Parametry czystości

Specyfikacja ogranicza zawartość wolnego alkoholu tłuszczowego do 1,0% — to nieprzereagowany substrat z syntezy, odpowiedzialny za zapach i mętność. Popiół siarczanowy do 3,0% mówi o pozostałościach soli nieorganicznych. Oba parametry są na certyfikacie analizy dla partii.

Glukozyd laurylowy — właściwości i działanie surowca w kosmetykach

Obniża napięcie powierzchniowe wody

Napięcie powierzchniowe roztworu wynosi 29,5 mN/m w 23°C. Czysta woda ma około 72 mN/m — czyli ponad dwa razy tyle. Ta różnica to cały mechanizm mycia: woda o niższym napięciu zwilża powierzchnię, wchodzi pod warstwę zabrudzenia i pozwala je zawiesić i spłukać.

Charakter niejonowy

Brak ładunku oznacza dobrą współpracę z betainami i innymi surfaktantami amfoterycznymi oraz z surfaktantami anionowymi. To standardowy sposób budowania baz myjących: kilka surfaktantów z różnych grup zamiast jednego w wysokim stężeniu.

Konsystencja

Lepkość 2000–4000 mPa·s w 20°C — mniej więcej jak gęsty miód. Wylewa się powoli i przywiera do ścianek naczynia, więc przy odważaniu warto zostawić sobie zapas czasu i odważać bezpośrednio do zlewki z fazą wodną.

Biodegradacja

88% po 28 dniach w teście OECD 301 F — surowiec spełnia kryterium łatwej biodegradacji i wymagania rozporządzenia (WE) 648/2004 o detergentach.

Specyfikacja dostawcy nie zawiera oznaczeń dotyczących wydajności ani trwałości piany.

Glukozyd laurylowy — zastosowanie w formułach kosmetycznych DIY

Zalecane stężenie: dostawca nie podaje zakresu dawkowania. Praktyczny punkt wyjścia dla receptur myjących to 10–15% substancji czynnej w gotowym produkcie, czyli mniej więcej 20–30% tego surowca — to wskazówka ESENT, nie liczba ze specyfikacji.

Jak z nim pracować:

• Faza wodna, wolne mieszanie. Dodawaj do wody, mieszając powoli. Energiczne mieszanie napowietrza recepturę i dostajesz pianę, która potem godzinami schodzi.
• Korekta pH jest obowiązkowa. Surowiec jest alkaliczny, a kosmetyk myjący do skóry i włosów formułuje się zwykle przy pH 4,5–5,5. Zakwaszaj kwasem mlekowym lub cytrynowym po połączeniu wszystkich składników i mierz pH gotowej formuły, nie półproduktu.
• Pilnuj progów klasyfikacji. Substancja czynna ma przypisane specyficzne stężenia graniczne: powyżej 10% klasyfikuje się jako powodująca poważne uszkodzenie oczu, powyżej 30% — jako drażniąca skórę. Ponieważ surowiec zawiera jej około połowy, 20% surowca w recepturze to już mniej więcej ten pierwszy próg. Gotowy kosmetyk nie jest znakowany według CLP (art. 1 ust. 5 rozporządzenia 1272/2008), ale ocena bezpieczeństwa musi ten profil uwzględnić.
• Temperatura. Dostawca nie wskazuje granicznej temperatury wprowadzania. Dopuszcza krótkie podgrzanie surowca do maksymalnie 50°C, jeśli w opakowaniu pojawi się sedymentacja.
• Konserwacja. Surowiec wnosi wodę i nie zabezpiecza receptury — dobierz układ konserwujący osobno i potwierdź go testem obciążeniowym według ISO 11930.

Przykłady produktów:

• szampony i odżywki myjące
• żele pod prysznic i płyny do kąpieli
• płyny i żele do mycia twarzy
• pianki oczyszczające
• płyny do higieny intymnej
• bazy myjące do kosmetyków dla dzieci

Gotowy kosmetyk wymaga oceny bezpieczeństwa zgodnie z rozporządzeniem (WE) 1223/2009.

Glukozyd laurylowy — bezpieczeństwo stosowania

Klasyfikacja dotyczy surowca w opakowaniu, czyli materiału o stężeniu ponad 50%. Po rozcieńczeniu w recepturze i skorygowaniu pH profil jest inny — ale przy przelewaniu i odważaniu masz do czynienia z materiałem sklasyfikowanym i tak trzeba go traktować.

Klasyfikacja zgodnie z rozporządzeniem (WE) 1272/2008:

• Skin Irrit. 2, H315 — działa drażniąco na skórę
• Eye Dam. 1, H318 — powoduje poważne uszkodzenie oczu

Piktogram GHS05. Hasło ostrzegawcze: NIEBEZPIECZEŃSTWO.

Zwroty wskazujące środki ostrożności: P264 — dokładnie umyć ręce, przedramiona i twarz po użyciu. P280 — stosować rękawice ochronne, odzież ochronną i ochronę oczu lub twarzy. P302+P352 — w przypadku kontaktu ze skórą umyć dużą ilością wody. P305+P351+P338 — w przypadku dostania się do oczu ostrożnie płukać wodą przez kilka minut, wyjąć soczewki kontaktowe, jeżeli są i można je łatwo usunąć, kontynuować płukanie. P310 — natychmiast skontaktować się z ośrodkiem zatruć lub lekarzem.

Z danych toksykologicznych dostawca podaje: dawka śmiertelna przez skórę u królika powyżej 2000 mg/kg masy ciała i najniższa dawka śmiertelna doustnie u szczura powyżej 5000 mg/kg — w obu przypadkach kryteria klasyfikacji nie są spełnione. Działania uczulającego, mutagennego, rakotwórczego ani szkodliwego na rozrodczość nie stwierdzono na podstawie dostępnych danych.

Dla organizmów wodnych: LC50 dla ryb 170 mg/l (96 h), EC50 dla rozwielitki powyżej 100 mg/l (48 h). Surowiec nie jest klasyfikowany jako stwarzający zagrożenie dla środowiska wodnego, ale nie wylewaj go do kanalizacji w większych ilościach.

• Tylko do użytku zewnętrznego, jako surowiec do produkcji kosmetyków.
• Przechowuj poza zasięgiem dzieci.
• Nie mieszaj z silnymi kwasami, zasadami ani utleniaczami.

Przechowywanie glukozydu laurylowego

• Szczelnie zamknięte opakowanie, suche i wentylowane pomieszczenie.
• Temperatura pokojowa, nie wyższa niż 45°C. Chronić przed bezpośrednim słońcem i źródłami ciepła.
• Trwałość deklarowana przez producenta: 24 miesiące od daty produkcji.

ℹ️ Surowiec gęstnieje w chłodzie. W niższych temperaturach — z naszej praktyki mniej więcej poniżej 15–20°C — przestaje się lać i przybiera postać bardzo gęstej pasty przypominającej masło. To nie krystalizacja i nie oznaka zepsucia, tylko zachowanie stężonego roztworu surfaktantu. Wystarczy podgrzać opakowanie w łaźni wodnej, żeby wróciło do konsystencji wyjściowej. Z tego samego powodu nie warto trzymać go w nieogrzewanym pomieszczeniu ani przy oknie zimą. To obserwacja ESENT — dokumentacja dostawcy nie opisuje tego zjawiska.

ℹ️ Jeśli w butelce pojawi się osad: przy dłuższym przechowywaniu może wystąpić sedymentacja. Producent zaleca wtedy krótko podgrzać produkt do maksymalnie 50°C i wymieszać do uzyskania jednolitej konsystencji.

Dane techniczne — glukozyd laurylowy

Do tego surowca ESENT dołącza Kartę Techniczną (TDS) oraz Kartę Charakterystyki (SDS/MSDS) — do pobrania w zakładce Bezpieczeństwo. Certyfikat Analizy (CoA) dla partii udostępniamy na żądanie.