Puder kalaminowy, 250 g, Indus Valley

Puder kalaminowy Indus Valley to bladoróżowy, drobno zmielony proszek mineralny na bazie związków cynku. Służy do przygotowywania past i maseczek mieszanych bezpośrednio przed użyciem oraz jako składnik własnych receptur kosmetycznych. Opakowanie 250 g.

Skład (INCI): Calamine Clay Powder

ℹ️ UWAGA: Mimo słowa „clay" w nazwie kalamina nie jest glinką i nie zachowuje się jak glinka — nie pęcznieje w wodzie i opada na dno. To ma bezpośrednie znaczenie przy mieszaniu, opisujemy je niżej. Proszek jest bardzo drobny i pyli przy przesypywaniu.

Kalamina — czym właściwie jest

Kalamina stosowana w kosmetyce i farmacji to preparat, nie minerał wydobywany w tej postaci ze złoża. Jego zasadniczą część stanowią związki cynku, a niewielki dodatek tlenku żelaza(III), rzędu pół procenta, odpowiada za charakterystyczną bladoróżową barwę. Tlenek żelaza pełni tu wyłącznie funkcję barwiącą — bez niego proszek byłby po prostu biały i zostawiałby na skórze wyraźnie widoczny nalot.

Warto wiedzieć, że dwie farmakopee definiują kalaminę odmiennie: farmakopea brytyjska jako zasadowy węglan cynku barwiony tlenkiem żelaza, amerykańska jako tlenek cynku barwiony tlenkiem żelaza. To dlatego opisy kalaminy z różnych źródeł podają raz węglan, raz tlenek — obie wersje są prawidłowe, każda w swoim systemie.

Osobna sprawa to nazwa. W mineralogii „kalaminą" nazywano dawniej węglan cynku (smitsonit), a w Stanach Zjednoczonych tę samą nazwą określano uwodniony krzemian cynku (hemimorfit). Kalamina z apteki i z receptur kosmetycznych to co innego niż którykolwiek z tych minerałów — stąd bierze się większość nieporozumień wokół tego surowca.

Dlaczego to nie jest glinka i co z tego wynika

Glinki — bentonit, kaolin, rhassoul — to warstwowe glinokrzemiany. Po dodaniu wody cząsteczki wnikają między pakiety krystaliczne, warstwy rozsuwają się, a materiał przechodzi w zawiesinę koloidalną, która sama się utrzymuje. Kalamina nie ma takiej budowy. Jest praktycznie nierozpuszczalna w wodzie i po zmieszaniu po prostu opada.

Praktyczna konsekwencja jest taka, że pasta z kalaminy i wody rozwarstwia się w ciągu kilkunastu minut. Klasyczne płynne preparaty kalaminowe rozwiązują to dodatkiem bentonitu albo gumy — nie dla efektu pielęgnacyjnego, tylko po to, żeby proszek został w zawiesinie. Jeśli planujesz coś więcej niż pastę mieszaną tuż przed nałożeniem, zaplanuj substancję zawieszającą: bentonit, gumę ksantanową albo sklerocjum.

Właściwości i zastosowanie w recepturach

W wykazie składników kosmetycznych kalamina figuruje z trzema funkcjami: absorbent, substancja matująca i ochrona skóry. Odpowiada to temu, co robi w formule.

Chłonność i matowość

Proszek wiąże wodę i tłuszcz, więc w masce daje efekt matowego, wyrównanego wykończenia. W pudrach i pastach punktowych ta sama cecha odpowiada za to, że produkt nie błyszczy.

Krycie i barwa

Kalamina jest nieprzezroczysta i mocno kryje. Różowy odcień jest bliższy tonom skóry niż biel czystych proszków mineralnych, dlatego nalot po nałożeniu jest mniej widoczny. Barwa przechodzi na formułę — jasny krem czy żel po dodaniu kalaminy przybiera różowawy odcień.

Stabilność

To materiał nieorganiczny, chemicznie stabilny, niewrażliwy na światło i szeroki zakres pH. Nie jełczeje i nie stanowi pożywki dla drobnoustrojów, natomiast każda receptura z udziałem wody wymaga własnego układu konserwującego.

Jak wprowadzać do formuły

Kalaminę rozprowadza się w fazie wodnej lub olejowej przed połączeniem faz, najlepiej przez stopniowe oprószanie powierzchni przy mieszaniu. Wsypana jednorazowo do gotowej emulsji tworzy grudki, które trudno rozbić.

Gotowy kosmetyk wymaga oceny bezpieczeństwa zgodnie z rozporządzeniem (WE) 1223/2009.

Ograniczenie, o którym warto wiedzieć przy własnych recepturach

Główny składnik kalaminy — tlenek cynku — jest w rozporządzeniu (WE) 1223/2009 ujęty w załączniku IV jako barwnik CI 77947 oraz w załączniku VI pod pozycją 30 jako substancja promieniochronna, dopuszczona w stężeniu do 25% w produkcie gotowym. Obie pozycje zawierają ten sam warunek: nie wolno go stosować tam, gdzie zastosowanie może prowadzić do narażenia płuc użytkownika przez wdychanie.

Dla osoby układającej własną recepturę oznacza to dwie rzeczy. Po pierwsze, warto policzyć udział kalaminy w gotowej masie — receptury podające składniki „na łyżki" łatwo przekraczają dwadzieścia kilka procent. Po drugie, formy sypkie i rozpylane odpadają.

Kalamina nie nadaje się do samodzielnego wyrobu preparatów przeciwsłonecznych. Deklarowanie ochrony przed promieniowaniem wymaga pomiaru faktora metodą znormalizowaną; domowa mieszanka nie daje żadnej informacji o rzeczywistym poziomie ochrony, a różowy nalot na skórze łatwo wziąć za dowód, że coś działa.

Bezpieczeństwo stosowania

• Przesypuj i mieszaj proszek tak, żeby nie unosił się pyłem. Nie stosuj w postaci sypkiej w sposób, przy którym mógłby zostać wdychany — dotyczy to zwłaszcza otoczenia dzieci.
• Unikaj kontaktu z oczami; w razie kontaktu przemyj oczy dokładnie wodą.
• Przed pierwszym użyciem wykonaj próbę na małym fragmencie skóry.
• Nie stosuj na skórę podrażnioną lub uszkodzoną.
• Tylko do użytku zewnętrznego. Przechowuj poza zasięgiem dzieci.

Uwaga praktyczna: kalamina barwi tkaniny. Przy pracy warto zabezpieczyć ubranie i ręcznik.

Przechowywanie

• W miejscu suchym, chłodnym i osłoniętym od światła.
• W szczelnie zamkniętym opakowaniu — proszek chłonie wilgoć z powietrza i zbryla się.
• Do nabierania używaj suchej łyżki; wilgoć wniesiona do opakowania psuje resztę zawartości.

Dane produktu